lunes, 9 de febrero de 2026

UN RATO CON PERSPECTIVA.

Nesta ocasión realizamos unha actividade plástica na que partimos dunha mesma imaxe dun rato. O reto era  decorar e recortar a figura para conseguir que a cara do animal tivese volume, empregando diferentes técnicas e decisións persoais.

A imaxe inicial era igual para todo o alumnado, pero moi pronto quedou claro que o resultado final ía ser ben distinto. Cada neno e nena escolleu como decorar, que cores empregar, como recortar e como dobrar ou superpoñer partes para lograr ese efecto de volume. Así, pouco a pouco, foron aparecendo ratos moi diferentes entre si, todos con identidade propia .

Esta actividade permitiunos traballar a motricidade fina, a observación e a creatividade, pero tamén algo moi importante: entender que non hai unha única maneira correcta de crear. A partir dunha mesma proposta, cada obra reflicte a personalidade, os gustos e a maneira de facer de quen a realizou.

Do mesmo xeito que na actividade do tiburón, volvemos comprobar que a arte é un espazo onde a diversidade é unha riqueza. Todos partimos do mesmo punto, pero cada creación conta unha historia diferente… e todas merecen ser valoradas .








UN MESMO MATERIAL, MOITAS IDEAS DIFERENTES.

Na aula realizamos unha actividade plástica especial na que o alumnado empregou xornais vellos para crear unha composición artística na que o protagonista era… un tiburón. A premisa era clara e común para todos, pero o resultado demostrou algo moi importante: cando deixamos voar a imaxinación, non hai dúas obras iguais.

Partindo do mesmo material e da mesma idea inicial, cada neno e nena tomou decisións propias: como recortar, como pegar, que forma darlle ao tiburón, que detalles destacar… Así, pouco a pouco, foron xurdindo tiburóns grandes e pequenos, tranquilos ou máis atrevidos, realistas ou cheos de fantasía .

Esta actividade axudounos a comprender que a creatividade non é copiar, senón interpretar, probar e atreverse a facer algo persoal. Tamén aprendemos que non hai unha única maneira correcta de crear, e que a diversidade de resultados é unha riqueza que enche a aula de cor e de ideas.

Traballar con materiais reutilizados, como os xornais , fíxonos ademais reflexionar sobre a importancia de darlles unha segunda vida ás cousas, coidando o noso contorno mentres creamos arte .

O máis bonito foi comprobar que, aínda que todos comezamos no mesmo punto, cada obra conta unha historia diferente, igual que cada persoa ten a súa maneira única de ver o mundo. E iso é, sen dúbida, unha das mellores aprendizaxes que nos deixa a educación artística .





FAREIROS E FAREIRAS: AS PERSOAS QUE COIDABAN DA LUZ.

No noso proxecto sobre os faros xa descubrimos para que serven, onde están e como funcionan. Pero agora damos un paso máis importante: coñecer ás persoas que estiveron detrás desa luz, os fareiros e fareiras.

Ser fareiro ou fareira non era un traballo calquera. Vivían en lugares afastados, preto do mar, moitas veces illados, co vento como veciño e as ondas como banda sonora. A súa misión era moi importante: manter o faro sempre aceso para guiar aos barcos e evitar naufraxios. Se a luz se apagaba… podía haber un gran perigo .

Moitas destas persoas tiveron vidas sorprendentes, cheas de esforzo, valentía e historias curiosas que parecen sacadas dun conto… pero foron reais.


OS CONTOS

Na aula imos traballar a escrita de contos, unha tarefa que vai moito máis alá de xuntar palabras nun papel. 

Escribir contos axuda ao alumnado a ordenar ideas, expresar emocións, ampliar vocabulario e desenvolver a imaxinación, pero tamén a pensar con claridade e a comunicar mellor o que queren dicir.

Cando un neno ou nena escribe un conto, está poñendo en marcha moitas habilidades ao mesmo tempo: pensa unha historia, decide que é importante, organiza o que vai pasar primeiro e o que virá despois, e aprende a revisar o que escribe. É dicir, aprende a pensar escribindo .

Para axudarnos neste proceso, comezamos por coñecer as partes dun conto, porque escribir tamén é ter unha estrutura clara. Igual que unha casa precisa cimentos, paredes e tellado, un conto necesita unhas partes ben definidas.





As partes dun conto:

  • Inicio: presentamos os personaxes, o lugar e a situación inicial.
  • Nó (ou problema): algo sucede e a historia complícase.
  • Desenlace: resólvese o problema e péchase o conto.
Coñecer esta estrutura axúdalles a non perderse cando escriben e a facer historias máis completas e comprensibles.

Porque escribir contos non é só para ser escritores: é para aprender a expresarse mellor, a confiar no que un pensa… e tamén para pasalo ben creando mundos imaxinarios


REPASO TEMA 6 LENGUA CASTELLANA

GÉNERO Y NÚMERO 

MASCULINO Y FEMENINO

MASCULINO Y FEMENINO

PALABRAS TERMINADAS EN -Y

PALABRAS TERMINADAS EN -y

DIMINUTIVOS Y AUMENTATIVOS

AUMENTATIVOS Y DIMINUTIVOS

jueves, 5 de febrero de 2026

MÁIS TÁBOAS


Por que é importante aprender ben as táboas de multiplicar?

Na aula estamos a dedicar tempo e esforzo a aprender as táboas de multiplicar, e sabemos que ás veces xorden dúbidas nas familias:

É necesario memorizalas? Non é mellor comprender que repetir?

A resposta é clara: comprender e memorizar non son opostos, senón aliados.

As táboas de multiplicar non se aprenden “porque si”. Son unha ferramenta básica que o alumnado vai empregar durante toda a súa vida escolar (e tamén fóra dela). Cando un neno ou nena coñece as táboas con seguridade, pode pensar mellor, resolver problemas con máis rapidez e centrarse no razoamento, non só no cálculo.

Que achega a aprendizaxe memorística das táboas?

  • Axiliza o pensamento matemático: se non hai que parar a calcular cada vez canto é 6×7, o cerebro queda libre para entender o problema.
  • Aumenta a seguridade e a confianza: saber as táboas evita frustracións e bloqueos.
  • Reduce a carga cognitiva: a memoria automática permite afrontar tarefas máis complexas sen sentirse desbordado.
  • É unha base imprescindible para a división: non se pode dividir con soltura se non se recoñecen con rapidez as multiplicacións inversas. A división non é máis que “pensar ao revés” a multiplicación.

É importante lembrar que memorizar non significa repetir sen sentido. Na aula traballamos as táboas con xogos, ritmo, cancións, retos, materiais manipulativos e comprensión previa. Pero chega un momento no que a práctica e a repetición son necesarias, igual que pasa ao aprender a ler con fluidez ou a montar en bicicleta sen rodas.

 E para a división… son imprescindibles

Cando o alumnado comeza coas divisións, quen domina as táboas avanza con máis facilidade. Quen non, tende a perderse nos cálculos e a esquecer o verdadeiro obxectivo: entender o que está facendo.

Por iso insistimos tanto nelas. Non por tradición nin por costume, senón porque son unha chave fundamental para o éxito matemático nas etapas posteriores.

Así que si: aprender as táboas require esforzo, constancia e algo de memoria… pero tamén dá froitos duradeiros.
E cando un neno di con orgullo “xa sei a do 7!”, iso tamén é aprendizaxe .

CONCERTO DIDÁCTICO



Saída didáctica: A viaxe de Walt coa Sinfonía de Galicia.

Recentemente tivemos a oportunidade de vivir unha experiencia musical moi especial: asistir ao concerto A viaxe de Walt interpretado pola Orquesta Sinfónica de Galicia no Palacio da Ópera de A Coruña. Foi unha saída que combinou arte, emoción e aprendizaxe, e que quedará nos nosos recordos! 

A Orquesta Sinfónica de Galicia é unha das orquestras máis importantes de España, fundada en 1992 e con sede en A Coruña. Desde entón, promove a música clásica e contemporánea, achegándoa a públicos de todas as idades, especialmente ao público escolar através de iniciativas didácticas que fomentan a comprensión musical e a educación artística. 

O concerto A viaxe de Walt foi un espectáculo familiar pensado especialmente para o alumnado. A historia levounos a viaxar xunto a dous irmáns, Walt e Diana, que atopan un proxector máxico nun cine abandonado e viven a aventura de rescatar a Diana a través das películas máis queridas da factoría Disney. Esta proposta combina música sinfónica con narrativa, facendo a experiencia en directo máis accesible, divertida e significativa para nós. 

Foi emocionante escoitar aos músicos tocar en directo, ver como se constrúe unha peza musical e sentir como unha orquestra enteira pode crear sons tan variados e fermosos. Ademais, vivimos tamén a oportunidade de escoitar o silencio respectuoso do público e aprender a apreciar a música de forma activa e participativa, algo que non sempre nos achegamos a sentir nas aulas. 

Saír a vivir a cultura de forma tan directa é, sen dúbida, unha experiencia que enriquece o noso coñecemento artístico e fortalece o noso gusto pola música. Xa estamos contándolle aos compañeiros que aínda non foron… e esperamos repetir ben prontiño!