miércoles, 28 de enero de 2026
lunes, 26 de enero de 2026
domingo, 25 de enero de 2026
UN OBRADOIRO PARA FACER SOAR A TRADICIÓN
Estes días tivemos a sorte de participar nun obradoiro moi especial no que puxemos as mans, os oídos e a curiosidade. Da man de Emilio Romero Fabal, achegámonos ao mundo dos instrumentos tradicionais e aprendemos que a música tamén se pode construír pouco a pouco… e con materiais ben sinxelos.
Durante o obradoiro elaboramos un carrizo, un instrumento musical de percusión feito con canas de bambú, gomas e lixa. Lixar, suxeitar, probar, volver lixar... Aprendemos que para que un instrumento soe ben hai que ter paciencia e coidar cada paso.
Emilio tamén nos falou doutros instrumentos tradicionais como o pandero, a pandeira e a pandereta, explicándonos as diferenzas entre eles e como se empregan na música popular. Un dos momentos que máis nos sorprendeu foi cando nos mostrou pel de cabra, o material co que se elaboran as panderetas de maneira tradicional, e incluso nos deu un anaco para poder observalo e tocalo. Toda unha experiencia!
Explicounos paso a paso como fai el mesmo as panderetas, desde a preparación da madeira ata a colocación da pel, facéndonos ver o valor do traballo artesanal e do saber que pasa de xeración en xeración.
E por se todo isto fose pouco, Emilio levou tamén unha buguina, que fixo soar diante de nós deixando a aula en silencio absoluto, e cunhas caras de sorpresa impresionantes. Explicounos que a buguina é un instrumento feito a partir dunha cuncha mariña, usado desde hai moitísimos anos en zonas costeiras. Antigamente empregábase para avisar, chamar á xente ou enviar sinais, xa que o seu son é moi potente e pode escoitarse a longa distancia. Unha curiosidade que nos encantou foi saber que non todas as cunchas soan igual e que hai que saber cortalas e soprar dun xeito moi concreto para que a buguina “cobre vida”.
Foi un obradoiro no que non só aprendemos música, senón tamén respecto pola tradición, polos materiais e polo tempo que leva crear algo coas propias mans. E, por suposto, saímos con ganas de facer soar os nosos carrizos e seguir descubrindo o marabilloso mundo da música tradicional.
RECREO CON CHOIVA
Hai días nos que o ceo decide que é mellor quedar baixo teito. Nun deses recreos pasados por auga, non puidemos saír ao patio por culpa das inclemencias meteorolóxicas. Pero xa se sabe: cando non hai patio… hai creatividade a moreas na aula.
Aproveitamos ese tempo para facer uso dos materiais dos polos creativos que temos dispoñibles, e o recreo transformouse nun espazo de xogo, aprendizaxe e moita concentración.
Un dos grandes protagonistas foi o Kapla, un xogo de construción que, con pezas todas iguais, permite crear estruturas sorprendentes. Traballamos o equilibrio, a paciencia, a coordinación e a planificación. Porque no Kapla non vale correr: se te apuras… a torre cae (e hai que volver empezar, que tamén é aprender.
Tamén houbo tempo para as construcións de Lego, onde a imaxinación non ten límites. Casas, robots, vehículos imposibles… Cada creación é diferente e fomenta a creatividade, a resolución de problemas e o xogo cooperativo.
Para quen preferiu un momento máis tranquilo, o debuxo libre converteuse nun espazo para expresar ideas, emocións e historias a través das cores e das formas. Debuxar tamén é pensar, crear e comunicarse.
E non podían faltar as construcións con bloques magnéticos, que permiten experimentar con formas xeométricas, volumes e estruturas dun xeito manipulativo e moi atractivo. Aquí a ciencia e o xogo danse a man.
Así foi o noso recreo sen patio: diferente, creativo e moi aproveitado. Porque ás veces a choiva impide saír fóra… pero abre a porta a novas maneiras de xogar e aprender dentro.